Your browser is out-of-date!

Update your browser to view this website correctly. Update my browser now

×

Jan van Ruusbroeckcollege

Het gebeurt niet zo vaak dat jongeren spontaan zeggen dat ze echt wat bijgeleerd hebben

VĂ©ronique Thielemans
Directeur
Jan-van-Ruusbroeckcollege

In het Jan-van-Ruusbroeckollege te Brussel gingen alle klassen van het eerste tot het laatste jaar naar de voorstelling Waarom we 2 oren en 1 mond hebben van Frederik Imbo. Toen de prioriteit voor het schooljaar bepaald was, gingen we lezen en ontstond er een heuse zoektocht naar een goede spreker voor de jongeren en de leerkrachten. In het kader van het jaarthema communicatie is Frederik zonder twijfel een zeer aantrekkelijke spreker, die dit onderwerp in de vingers heeft lievenen een gepassioneerde, niet-belerende toon aanneemt. Het is een frisse presentatie met duidelijke en herkenbare voorbeelden. Of de filmfragmenten nu volwassenen of kinderen tonen, de boodschap komt steeds goed over. De leerlingen begrepen het verhaal perfect en gingen op het tipje van hun stoel zitten omdat de klik met de spreker er echt was. Frederik verwerkt lichte aanpassingen in de voorstellingen om ze beter op maat van de jongeren te krijgen. Een leerling van het eerste jaar wil net toch even anders aangesproken worden dan een laatstejaars. Vooral de spontane stijl, de vele variaties en alles doordrenkt van humor, beviel de leerlingen enorm. Ze vonden de voorbeelden herkenbaar en waren enthousiast om hun manier van communiceren bij te spijkeren. Een groot succes dus voor de 718 jonge mensen, die met leerwinst het auditorium verlieten. Het gebeurt niet zo vaak dat jongeren spontaan zeggen dat ze echt wat bijgeleerd hebben en bereid zijn de tips uit de mooie brochure te gaan toepassen. Ook de leerkrachten en opvoeders smaakten deze voorstelling en kunnen er samen met de leerlingen mee op pad. De opbouw van de voorstelling en de structuur bieden een houvast en blijvend aanknopingspunt in volgende gesprekken. Iedereen haalt vanuit zijn achtergrond veel uit de lezing. De deelnemers hebben begrepen bij communicatie in de eerste plaats aan de ander te denken! Ik zou dit zelfs verplichte leerstof durven noemen. Bij het programmeren van de voorstelling moet je kiezen of je het aanbiedt aan de jongste leerlingen en het communicatieverhaal binnen de schoolmuren benut. Ofwel bied je hen deze lezing aan voordat ze gaan verder studeren en dan is het meer een les voor het leven.